คำที่มาจาก "ภาษาฝรั่ง" ทั้งหลาย (ไม่นับคำเลียนเสียงดั้งเดิมที่เขียนโดยการลากเข้าความเช่น Mr.Rankin เขียนเป็นนายแร้งกิน) เราใช้โดยการทับศัพท์ เรียกว่าถ่ายอักษรตัวต่อตัว เมื่อ "ภาษาฝรั่ง" เป็นภาษาที่ไม่มีวรรณยุกต์กำกับ และจะออกเสียงสูงต่ำอย่างใด ความหมายของคำก็มิได้เปลี่ยนไปด้วย
ภาษาอังกฤษเป็นหนึ่งใน "ภาษาฝรั่ง" ที่เราใช้คำทับศัพท์มากที่สุดก็เข้าลักษณะเดียวกัน ถ้ากำหนดให้ใช้วรรณยุกต์กำกับ ก็เท่ากับกำหนดเสียงอ่านตายตัว คงจะไม่สะดวกนัก ตรงที่ต้องรับรู้แน่ชัดและกำหนดได้แน่ชัดก่อนที่จะใช้วรรณยุกต์ว่าคำนั้นๆเป็นเสียงใด ในเมื่อแต่ละคำมิได้มีระดับเสียงประจำคำอย่างภาษาไทย เช่น จะออกเสียงว่า บอย หรือ บ๋อย ก็ยังคงเท่ากับคำว่า boy
